dinsdag 12 december 2017

Mag het wat meer zijn?

Het begon met een ongelukkig timing. Uitgerekend op de dag waarvoor verkeersellende wegens sneeuwval aangekondigd was - code oranje - moest Jan met de auto ruim 100 km verderop een opleiding gaan geven. 3 uren op de baan om er te raken en toen sneeuwde het niet eens!
Na de opleiding deed ik even lang over de terugweg. Hoe dichter ik bij huis kwam, hoe witter het werd. File alom.

Bijna thuis. Dit is de straat waar ik woon.
Ik wilde vandaag wel met de fiets naar het werk. Dat begon met keuzestress: ga ik met eTangens of de E-Orca? Een trike is lichter en makkelijker te controleren als het fout loopt, maar in de Orca zit ik meer beschut en de spoorbreedte bedraagt 15 cm minder. Dat laatste betekent meer kans om met beide voorwielen in de sporen van de auto's te kunnen blijven.
Als ik dan bedenk dat er zout gestrooid is en dat de hele aandrijflijn van de Orca afgeschermd is, is die keuzestress snel verdwenen.

Op basis van de ervaringen van velonauten die gisteren de sneeuw trotseerden, besluit ik nog gauw de voorbanden te wisselen. De Trykers gaan eraf, de Marathons (40-406) erop.


Ik weet dat F-Lites beter zijn, maar 40 mm is nu eenmaal het maximum dat de Orca aankan en F-Lites zijn 50 mm banden.

Vanmorgen, bij het openen van de garagepoort, zag ik dat het goed was.


De gewone route, door een natuurpark achter de tuin, werd het toch maar niet: daar was geen doorkomen aan. Bijna 10 cm sneeuw, daar rij je je in vast met een velomobiel. De gewone wegen dan maar.

In Merelbeke - waar ik over de fietsinfrastructuur weinig lyrisch kan zijn - hadden de ruimdiensten de fietspaden prima geveegd.

Het einde van de Fraterstraat, Merelbeke
Een heel eind verder, in Gavere, was het veel minder. Uitstappen en de Orca door de sneeuwhopen sleuren was de enige mogelijkheid. Dat moest dan uitgerekend op zowat het enige gevaarlijke punt op de route, waar ik een gewestweg moet dwarsen.

Onderweg kwam ik ook de nodige sneeuwhopen tegen. Het witte goedje kwam door de voetengaten binnen. 


In het weerkeren, vanavond, ondernam ik een poging om het jaagpad langs de Schelde te volgen. Dat is de favoriete, bijna dagelijkse, route, maar dit ging echt niet goed.


Het spoor was net te smal: ik moest met één voorwiel in de sneeuw rijden. Het tempo lag daardoor erg laag: vaak niet meer dan 20 km/u. Na een vijftal kilometers ging ik een brug over, weg van het jaagpad, om toch maar weer de gewone weg te volgen. Daar kon ik de snelheid verdubbelen. Minder mooi, minder rustig, maar wel sneller en minstens even veilig.

Sneeuw: niet ideaal om met de fiets naar het werk te rijden...


zaterdag 2 december 2017

Nice trike

Via het ligfietsersforum kwam een aankondiging/uitnodiging binnen: bij Fietser werd vandaag een nieuwe trike geleverd en meteen afgehaald. Dit was niet de standaard HP Velotechnik of ICE trike, maar een heuse Velomo. De geïnteresseerden mochten langskomen om de trike te bewonderen.

Ik wilde toch nog langsgaan om een stuk af te halen, dus kon ik mooi enkele zaken combineren. Een nieuwe, onbekende trike bekijken: dat moet je me geen twee keer vragen. Blijkbaar was ik wel de enige die dit de verplaatsing waard vond, want verder waren er enkel de producent, Brecht, de koper en nog een Velomo-eigenaar.

Velomo gebruikt enkele systemen die afwijken van het normale. Het voornaamste doel: het gewicht verminderen.

Vergelijk bijvoorbeeld de voorvering van deze Velomo GTI maar eens met die van mijn Thorax Tangens.

Het concept is ook weer eenvoudig: een dubbel uitgevoerde bladveer over de hele breedte, maar dan wel in glasvezel en carbon. Net zoals bij de Tangens geveerd, met een constante spoorbreedte, maar voor een fractie van het gewicht.


Vering van de Tangens
De achtervering is simpel, licht en efficiënt: een carbon huls met elastomeerschijven. Door schijven met verschillende samendrukbaarheid te combineren, wijzig je de veereigenschappen.


  
In vergelijking met een conventioneel veerelement ongetwijfeld een pak lichter. Ook de hele achterbrug is licht en stijf. Ter vergelijking nog eens de Tangens.



Ook dit wijst op de sportieve doelstelling: Ginkgo wielen. Smal, licht en mooi gemaakt. Op de remtrommels zitten zelfs koelribben.


Omdat de Velomo trikes op maat (en dus op bestelling) gemaakt worden, is wel wat mogelijk. Zo werd deze uitgerust met een Pinion 1.12. Toch weegt de hele trike amper 14 kg!


Nog iets bijzonders dat Velomo gemeen heeft met de befaamde Windcheetah: helmstok- of tillerstuur.


Op dit beeld zie je dat de koper niet voor het uiterste ging. Er zit een bagagedrager op (enkel voor zijtassen bedoeld). Op die bagagedrager zie je een achterlichtje: hij koos voor een Cat Eye Rapid X2 Kinetic. Dit is een oplaadbaar achterlicht met remlichtfunctie door middel van een accelerometer.
Ook het spatbord achter is een extraatje, maar dat lijkt me eigenlijk onontbeerlijk in onze contreien.

Het mag duidelijk zijn: de Velomo GTI is ontworpen als een sportieve trike. Weinig gewicht, lage rolweerstand, minimale luchtweerstand (kijk eens naar de hoek van het zitje).

vrijdag 1 december 2017

Temperatuur, energie en weerstand

Het viel me de voorbije dagen op: de temperatuur is tamelijk abrupt gedaald, tot net boven het vriespunt 's morgens. De eTangens bleeft thuis, want er was elke dag minstens kans op regen. In de praktijk werd dat: elke dag regen. Zoals in het vorige bericht vermeld: Orcatijd!


Normaal verbruikt de E-Orca op de woon-werkrit zowat 3 à 4 Wh/km in 'eco'-stand en 5 in 'normal'. Dat betekent dat ik in de laagste ondersteuningsmodus drie keer heen en weer kan naar het werk met één acculading. Deze week was het anders. Er waren dagen met windkracht 7, er was veel regen en de temperatuur maakte een duik. Hoe meer de temperatuur naar beneden ging, hoe moeizamer de Orca vooruit ging. In de praktijk: op het jaagpad ging de kruissnelheid van 35 à 40 naar 30 à 33 km/u. Daarbij ging het energieverbruik ook nog eens omhoog.
Eerst dacht ik aan een leeglopende band of zo, maar dat was niet het geval. Ik herinner me hevige discussies over hogere luchtdichtheid met lagere temperaturen, maar de verklaring van de laatste jaren lijkt me veel aannemelijker: hogere rolweerstand... Ook dochterlief vertelde me gisteren dat ze het lastig had op haar fiets. Het ging niet vooruit.

Gisteren was het dan, zoals in grote delen van Europa, helemaal prijs: sneeuw.



Sneeuw betekent dat niet enkel de rolweerstand toeneemt, maar het zicht vermindert ook fel en je moet er rekening mee houden dat remmen vaak niets meer betekent dan blokkerende wielen. Toch blijft het in zo'n velomobiel veel veiliger en knusser dan op een gewone fiets: je bent beschermd door het koetswerk en met drie wielen is het ook veel stabieler.

Een ander belangrijk element op zo'n ogenblik is de zichtbaarheid: zelf gezien worden. Toen ik op het werk vertrok, kreeg ik van enkele collega's de opmerking dat ze niet naast de Orca konden kijken. Dat was de verdienste van de lichtvin. Bij voldoende sneeuw raken de koplampen bedekt met een wit laagje. Een witte Orca zonder koplampen: prima camouflage in de sneeuw.

Dit was het begin: enkele uren later lagen de straten wit en was er overal file.